தீராத தாகம் பகுதி 4: நிமிர்வாயின் நிழல் யுத்தமும், கண்ணாடியின் மாயையும்

நீலக்கரை கடலின் பிரியாவிடையும் புதிய பயணமும்

பவளத் தீவு கடலுக்குள் மூழ்கிய அந்தப் பயங்கரமான காட்சி யுகாந்தனின் கண்களுக்குள்ளேயே நின்றிருந்தது. ஒரு யுகத்தின் சாட்சியாக நின்ற தீவு, ஒரே ஒரு ரத்த வேங்கையின் அழிவினால் ஒட்டுமொத்தமாக நீர்மயமாகிப் போனது. படகு ஆவேசமாக எழும்பும் அலைகளுக்கு இடையே தட்டுத்தடுமாறிச் சென்று கொண்டிருந்தது. யுகாந்தன் தனது கையில் இருந்த அந்தப் பழங்கால ஓலைச்சுவடியை மீண்டும் மீண்டும் வாசித்தான்.

"உன் தாய் கார்முகியால் கொல்லப்படவில்லை... அவள் இன்னும் உயிரோடு தான் இருக்கிறாள்" - இந்த ஒரு வரி அவனது நரம்புகளில் புதிய ரத்தத்தைப் பாய்ச்சியது. இத்தனை காலமும் தனது தாய் இறந்துவிட்டதாக நினைத்து அழுத நாட்கள் அனைத்தும் அவனது மனக் கண்ணில் நிழலாடின. ஆனால், அந்த மகிழ்ச்சிக்கு இடையே ஒரு பெரும் சந்தேகம் அவனது மனதை அரித்தது. தன் தந்தை ஏன் இதை இவ்வளவு காலம் மறைத்தார்? கார்முகி எதற்காகத் தன் தாயைப் பிணைக்கைதியாக வைத்திருக்க வேண்டும்?

யுகாந்தன் மெல்ல நிலாவை ஏறிட்டுப் பார்த்தான். நிலா படகின் ஓரத்தில் அமர்ந்து, காயமடைந்த தனது தோள்பட்டையைத் தடவிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது முகம் இப்போது ஒருவிதமான அமைதியில் இருந்தது.

"நிலா... நீ கார்முகியின் மகள் என்று தெரிந்தும் உன்னை நான் எப்படி நம்புவது? என் தாய் உயிருடன் இருப்பதை இத்தனை காலம் நீ மறைத்தது ஏன்? உன் தாயின் சதியில் உனக்கும் பங்குண்டா?" என்று யுகாந்தன் கேட்டான். அவனது குரலில் அதிகாரமும் ஆத்திரமும் கலந்திருந்தது.

நிலா நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அவளது கண்களில் இப்போது துரோகம் இல்லை, மாறாக ஒருவிதமான வலி தெரிந்தது. "யுகாந்தா, கார்முகி என் தாய் தான், ஆனால் நான் அவளது வழியைப் பின்பற்றுபவள் அல்ல. அவளது கொடூரங்களுக்கு நானும் ஒரு சாட்சிதான். உன் தாய் உயிருடன் இருப்பதை நான் இப்போது தான் உறுதி செய்தேன். கார்முகி அவளை ஒரு பகடைக்காயாகப் பயன்படுத்தி உன்னை வரவழைக்கத் திட்டம் போட்டுக்கொண்டிருக்கிறாள். நான் உனக்குத் துரோகம் செய்ய நினைத்திருந்தால், அந்த இரத்த வேங்கையிடமிருந்து உன்னைத் தப்பிக்க வைத்திருக்க மாட்டேன்," என்றாள் நிலா. அவளது குரலில் இருந்த உறுதி யுகாந்தனைச் சற்று யோசிக்க வைத்தது.

நிமிர்வாயில் கோட்டைக்குள் நுழைய ஒரு புதிய வியூகம்

அகஸ்த்ரியாவின் எல்லைக்குள் சாதாரண ஒரு போர் வீரனாகவோ அல்லது இளவரசனாகவோ நுழைவது இப்போது சாத்தியமில்லை. கோட்டை வாசல் முழுவதும் தளபதி காலனின் 'கருநீல ஒற்றர்கள்' கழுகைப் போலக் காத்துக் கொண்டிருப்பார்கள். அவர்களுக்குத் தெரியும், யுகாந்தன் தன் தாயைத் தேடி வருவான் என்று.

"நாம் தலைநகருக்குள் நுழைய வேண்டும் நிலா. ஆனால் யுகாந்தனாக அல்ல. கார்முகி கனவிலும் நினைக்காத ஒரு உருவத்தில் நான் அங்கே செல்ல வேண்டும்," என்றான் யுகாந்தன்.

அப்போது நிலா ஒரு யோசனை சொன்னாள். "அகஸ்த்ரியாவில் இப்போது 'ஆதி திருவிழா' தொடங்கப்போகிறது. இது பல நூற்றாண்டுகளாகக் கொண்டாடப்படும் விழா. பல தேசங்களிலிருந்து கலைஞர்களும், வித்தைக்காரர்களும் கோட்டைக்குள் அழைக்கப்படுவார்கள். நீ ஒரு ஊமை நாடோடி கலைஞனாக மாற வேண்டும். அமிழ்தினி உனது துணையாக வருவாள். நான் முத்து வேடர்களின் ஒற்றனாக நகருக்கு வெளியே இருந்து உங்களுக்கு உதவிகளைச் செய்கிறேன்," என்றாள்.

யுகாந்தன் தனது 'உயிர்வாளை' ஒரு பழைய கந்தல் துணியால் சுற்றி மறைத்துக் கொண்டான். அவனது கம்பீரமான ராஜ தேகத்தை மறைக்க உடலெங்கும் சாம்பலைப் பூசிக்கொண்டான். அவனது பார்வை எப்போதும் நிலத்தை நோக்கியே இருக்குமாறு பயிற்சி செய்தான். ஒரு இளவரசனும் இளவரசியும் தங்கள் சொந்த மண்ணிலேயே அகதிகளாகவும், பிச்சைக்காரர்களாகவும் நுழையும் அந்த விசித்திரமான விதி அவர்களை வாட்டியது.

கார்முகியின் புதிய சதி: மாயனின் தந்திரம்

நிமிர்வாயில் கோட்டையின் உச்சாணிக் கிளையில் கார்முகி அமர்ந்திருந்தாள். அவளது ஆத்திரம் இன்னும் அடங்கவில்லை. இரத்த வேங்கை கொல்லப்பட்டது அவளுக்கு ஒரு பெரும் அவமானமாகத் தெரிந்தது.

"மாயா! யுகாந்தன் சாதாரண வீரன் அல்ல என்பதைப் புரிந்து கொண்டேன். அவன் அந்த உயிர்வாளின் ரகசியத்தை ஏதோ ஒரு வகையில் தொட்டுவிட்டான். இனி அவனை வலிமையால் மட்டும் வீழ்த்த முடியாது. அவனது பலவீனம் அவனது பாசம். அந்தப் பாசத்தையே அவனுக்குப் பகையாக மாற்ற வேண்டும்," என்றாள் கார்முகி.

மந்திரவாதி மாயன் குரூரமாகச் சிரித்தான். "அரசி, கவலைப்படாதீர்கள். யுகாந்தன் கண்டிப்பாகத் தன் தாயைத் தேடி வருவான். அவன் கோட்டைக்குள் நுழைந்ததும் அவனது மனதைக் குழப்ப ஒரு புதிய மந்திரத்தை நான் உருவாக்கியிருக்கிறேன். அது 'நிழல் மாயை'. இந்த மந்திரம் அவனுக்கு நெருக்கமானவர்களையே அவனது எதிரிகளாகக் காட்டத் தொடங்கும். அவன் யாரைக் காப்பாற்ற நினைக்கிறானோ, அவர்களையே அவன் கொல்லத் துணிவான். அவனது சொந்தக் கண்களே அவனுக்குத் துரோகம் செய்யும்," என்றான் மாயன்.

கார்முகி திருப்தியுடன் தலை அசைத்தாள். "மிகவும் நல்லது. அதே சமயம் அந்தச் சதுரங்கனைத் தூக்கிலிடுவதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய். திருவிழா அன்றே அவனது மரணம் நிகழ வேண்டும். அது யுகாந்தனை நிலைகுலையச் செய்யும்," என்றாள்.

தலைநகரில் ஒரு ஊமை வித்தைக்காரன்

யுகாந்தன் மற்றும் அமிழ்தினி தலைநகர் நிமிர்வாயில் நுழைந்தனர். நகரம் முழுவதும் விழாக்கோலம் பூண்டிருந்தது. ஆனால் மக்களின் முகங்களில் அந்தப் பழைய மகிழ்ச்சி இல்லை. எங்கு பார்த்தாலும் வீரர்கள் சோதனையிட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.

யுகாந்தன் ஒரு தெருவோரத்தில் நின்று தனது வித்தைகளைக் காட்டத் தொடங்கினான். அவன் கையில் இருந்த சாதாரணக் கற்கள் காற்றில் பறந்து ஒன்றோடொன்று மோதி நெருப்பை உண்டாக்கின. இதைச் சுற்றியிருந்த மக்கள் வியப்புடன் பார்த்தனர். ஆனால் யுகாந்தனின் கண்கள் கோட்டை மதில்களில் இருக்கும் ரகசிய வாசல்களைத் தேடிக் கொண்டிருந்தன.

"அண்ணா, அதோ பாருங்கள்!" என்று அமிழ்தினி ஜாடை காட்டினாள்.

கோட்டையின் ஒரு மூலையில், பழைய குப்பை கூளங்கள் கொட்டப்படும் ஒரு துவாரம் இருந்தது. அது கோட்டையின் அந்தப்புரச் சுரங்கத்தோடு இணைக்கப்பட்டிருந்தது. யுகாந்தன் கூட்டத்தோடு கூட்டமாக நகர்ந்து, இருள் சூழ்ந்த வேளையில் அந்தத் துவாரத்திற்குள் நுழைந்தான்.

சுரங்கப் பாதை மிகவும் குறுகலாகவும், வௌவால்கள் நிறைந்ததாகவும் இருந்தது. தூரத்தில் ஒரு பெண்ணின் அழுகுரல் கேட்டது. அந்தச் சத்தம் யுகாந்தனின் இதயத்தை ஈட்டியால் குத்துவது போல இருந்தது.

"அம்மா... அம்மா..." என்று மனதிற்குள் உருகினான் யுகாந்தன்.

அந்தப்புரத்து ரகசியச் சுரங்கமும் மாயத் தோற்றமும்

சுரங்கத்தின் இறுதியில் ஒரு இரும்புக் கதவு இருந்தது. யுகாந்தன் தனது உயிர்வாளைப் பயன்படுத்தி அந்த இரும்புக் கம்பிகளை மெல்ல அறுத்தான். அங்கே, ஒரு இருண்ட அறையில், ஒரு பெண் அமர்ந்திருந்தாள். அவளது தலைமுடி நரைத்திருந்தது, கண்கள் ஒளியிழந்திருந்தன. அது வேறு யாரும் அல்ல, யுகாந்தனின் தாய் சுவர்ணகௌரி!

யுகாந்தன் ஓடிச் சென்று அவளது காலடியில் விழுந்தான். "அம்மா! நான் வந்துவிட்டேன்! உங்கள் மகன் யுகாந்தன் வந்துவிட்டேன்!" என்று கதறினான்.

அந்தப் பெண் திடுக்கிட்டுத் திரும்பினாள். "யுகாந்தனா? மகனே... இங்கே ஏன் வந்தாய்? இது ஒரு பொறி! கார்முகி உன்னை இங்கே வரவழைக்கவே என்னை வைத்திருக்கிறாள்! ஓடிவிடு!" என்று கத்தினாள்.

ஆனால் யுகாந்தன் அவளைத் தொட முயன்றபோது, அவளது உருவம் காற்றில் புகையாகக் கரைந்து போவதைக் கண்டு திடுக்கிட்டான். அது ஒரு மாயை! மாயனின் மந்திரம் வேலை செய்யத் தொடங்கிவிட்டது.

அறையின் கதவுகள் அனைத்தும் திடீரென்று மூடப்பட்டன. கார்முகியின் சிரிப்பு சத்தம் அந்தச் சுரங்கம் முழுவதும் எதிரொலித்தது.

"யுகாந்தா! என் மாய வலையில் மீண்டும் விழுந்துவிட்டாயே! உன் தாயை இங்கே வைத்திருப்பேன் என்று நினைத்தாயா? அவளை நான் எப்போதோ அகஸ்த்ரியாவின் எல்லையில் இருக்கும் 'மரணப் பள்ளத்தாக்கிற்கு' அனுப்பிவிட்டேன்!" என்றாள் கார்முகி.

அப்போது அறையின் தரையிலிருந்து ஒரு நச்சுப் புகை கிளம்பியது. யுகாந்தன் மூச்சுத் திணறினான். அவன் தனது வாளைச் சுழற்ற முயன்றான், ஆனால் மாயனின் 'நிழல் மாயை' அவனது கண்களை மறைத்தது.

அவனுக்கு முன்னால் தன் தந்தை தேவதத்தன் கோபத்துடன் வாளை ஏந்தி வருவது போலத் தெரிந்தது. "தந்தையே! நான்தான் உங்கள் மகன்! ஏன் என்னைத் தாக்க வருகிறீர்கள்?" என்று கத்தினான் யுகாந்தன்.

உண்மையில் அங்கே இருந்தது தேவதத்தன் அல்ல, அது அமிழ்தினியைத் துரத்தி வந்த தளபதி காலன். ஆனால் மாய மந்திரத்தால் யுகாந்தனுக்கு அவன் தந்தையாகத் தெரிந்தான். யுகாந்தன் தனது வாளை ஓங்கி வீசினான்.

அதே சமயம், மற்றொரு பக்கம் இருந்து ஒரு பெண் உருவம் அவனை நோக்கி ஓடி வந்தது. அது அமிழ்தினி! ஆனால் யுகாந்தனின் கண்களுக்கு அவள் கார்முகியைப் போலத் தெரிந்தாள்.

"வஞ்சகி! உன்னை விடமாட்டேன்!" என்று கத்தியபடி யுகாந்தன் அமிழ்தினியை நோக்கித் தனது வாளைப் பாய்ச்சினான்.

"அண்ணா! நான்தான் அமிழ்தினி! வாளை இறக்குங்கள்!" என்று கதறினாள் அவள்.

ஆனால் யுகாந்தனின் காதுகளுக்கு அவள் குரல் கார்முகியின் ஏளனச் சிரிப்பாகவே கேட்டது. யுகாந்தனின் வாள் அமிழ்தினியின் நெஞ்சைத் தொடப் போகும் அந்த ஒரு நொடியில், ஒரு கருப்பு அம்பு எங்கிருந்தோ வந்து யுகாந்தனின் வாளைத் தட்டியது.

யுகாந்தன் திடுக்கிட்டுத் திரும்பினான். அங்கே முகமூடி அணிந்த ஒரு மர்ம வீரன் நின்றிருந்தான். அவன் கையில் ஒரு அபூர்வமான வில் இருந்தது. அந்த வீரன் யார்?

கார்முகி மேலிருந்து ஆவேசமாகக் கத்தினாள். "யார் அது? என் திட்டத்தைக் கெடுப்பது யார்?"

அந்த மர்ம வீரன் யுகாந்தனின் அருகில் வந்து, அவனது கண்களில் ஒரு பச்சை நிறத் திரவத்தைத் தெளித்தான். அடுத்த நொடி, யுகாந்தனின் கண்களுக்குத் தெரிந்த மாயைகள் மறைந்தன. அவனுக்கு முன்னால் ரத்தக் காயங்களுடன் அமிழ்தினி இருப்பதைக் கண்டு அவன் அலறினான்.

"அமிழ்தினி! என்னை மன்னித்துவிடு! நான் என்ன செய்யப் போனேன்?"

அந்த மர்ம வீரன் யுகாந்தனின் கையைப் பற்றினான். "இங்கே பேச நேரமில்லை! கோட்டை முழுவதும் வீரர்கள் சூழ்ந்துவிட்டார்கள்! இப்போதே தப்பிக்க வேண்டும்!"

அந்த வீரன் யார்? அவன் ஏன் யுகாந்தனுக்கு உதவுகிறான்? கார்முகியின் அந்தப்புர ரகசியங்கள் என்ன? யுகாந்தனின் தாய் உண்மையிலேயே மரணப் பள்ளத்தாக்கில் இருக்கிறாரா?

தொடரும்...