தீராத தாகம் பகுதி 3: பவளத் தீவின் மர்மமும், இரத்த வேங்கையின் கர்ஜனையும்

நீலக்கரை கடலின் சீற்றமும் யுகாந்தனின் மனப்போராட்டமும்

அகஸ்த்ரியாவின் கரைகள் மெல்ல மெல்லக் கண்மறைந்து போய்க்கொண்டிருந்தன. வானத்தில் இரண்டு நிலவுகளும் மறைந்து, கருக்கலில் (“கருக்கல்” = இருட்டும் வெளிச்சமும் கலந்த நேரம்) ஒரு செந்நிறக் கோடு மட்டும் அடிவானத்தில் தெரிந்தது. நீலக்கரை கடல் அன்று வழக்கத்திற்கு மாறாகச் சீறிக் கொண்டிருந்தது. ராட்சத அலைகள் படகைத் தூக்கிப் போட்டு விளையாடின.

யுகாந்தன் படகின் ஒரு ஓரத்தில் அமர்ந்து, தனது 'உயிர்வாளை' மடியில் வைத்தபடி வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அந்த வாளின் ஜொலிப்பு இப்போது அடங்கி, ஒரு சாதாரண இரும்புத் துண்டைப் போலக் காட்சியளித்தது. தன் தந்தையை மீட்க முடியாமல் போனதும், ஆசான் சதுரங்கனை கார்முகியின் பிடியில் விட்டுவிட்டு வந்ததும் அவனை ஒரு பெரும் குற்ற உணர்வில் ஆழ்த்தியிருந்தது.

"அண்ணா... கொஞ்சம் தண்ணீர் குடியுங்கள்," என்று மெல்லிய குரலில் அழைத்தாள் அமிழ்தினி.

யுகாந்தன் அவளை ஏறிட்டுப் பார்த்தான். அவள் கண்களில் இன்னும் அந்த நிலவறையின் பயம் நீங்கவில்லை. "அமிழ்தினி, நீ காயமின்றித் தப்பியதுதான் எனக்கு இப்போது இருக்கும் ஒரே ஆறுதல். ஆனால், நான் ஒரு கோழை போலத் தப்பி வந்துவிட்டேனே..." என்று அவன் குரல் உடைந்தது.

அப்போது படகைச் செலுத்தி வந்த நிலா, அவனது அருகில் வந்து அமர்ந்தாள். "யுகாந்தா, உணர்ச்சிவசப்பட்டு உயிரை விடுவது வீரமல்ல. சரியான தருணத்திற்காகக் காத்திருந்து எதிரியை வீழ்த்துவதுதான் ராஜதந்திரம். உன் ஆசான் சதுரங்கன் உன்னைத் தப்பிக்க வைத்தது, நீ மீண்டும் ஒரு படையுடன் வந்து அகஸ்த்ரியாவை மீட்பாய் என்ற நம்பிக்கையில்தான். அந்த நம்பிக்கையை உடைத்து விடாதே," என்றாள் நிலா. அவளது குரலில் கடலைப் போன்ற ஒரு ஆழமான அமைதி இருந்தது.

"யார் நீ நிலா? உனக்கும் என் தந்தைக்கும் என்ன தொடர்பு?" என்று கேட்டான் யுகாந்தன்.

நிலா கடலைப் பார்த்தபடி சொல்லத் தொடங்கினாள். "உன் தந்தை தேவதத்தன், கார்முகியின் சூழ்ச்சியை முன்னரே அறிந்திருந்தார். அவர் ஒரு ரகசியப் படையை உருவாக்க நினைக்கையில், கடலில் வாழும் எங்களைப் போன்ற முத்து வேடர்களைத் தேர்ந்தெடுத்தார். நாங்கள் நிலத்தில் வாழாதவர்கள், கடலே எங்கள் உலகம். என் தந்தைதான் அந்தப் படையின் தளபதியாக இருந்தார். அவர் மறைவுக்குப் பின், நான் அந்தப் பொறுப்பை ஏற்றேன். உன் தந்தை அனுப்பிய ரகசியச் செய்தி கிடைத்ததும், உன்னைக் காக்க நான் வந்தேன்."

பவளத் தீவின் தோற்றம்: ஒரு மாய உலகம்

அன்று மதியம், படகு ஒரு விசித்திரமான தீவை நெருங்கியது. அந்தத் தீவைச் சுற்றிப் பவளப் பாறைகள் ஒரு கோட்டை மதில் போல அமைந்திருந்தன. அந்தப் பாறைகள் சூரிய ஒளியில் வானவில்லின் நிறங்களைப் பிரதிபலித்தன. அதன் பெயர் 'பவளத் தீவு'.

அந்தத் தீவிற்குள் நுழையும் வழி மிகவும் குறுகலாகவும், ஆபத்தானதாகவும் இருந்தது. நிலா மிகவும் கவனமாகப் படகைச் செலுத்தினாள். தீவின் கரைக்கு வந்ததும், அங்கே நூற்றுக்கணக்கான முத்து வேடர்கள் கைகளில் ஈட்டிகளுடன் தயார் நிலையில் இருப்பதைக் கண்டு யுகாந்தன் வியந்தான்.

அவர்கள் அனைவரும் நிலாவைக் கண்டதும் தலைவணங்கினர். "வாருங்கள் இளவரசே! உங்களுக்காத்தான் இந்தப் பவளத் தீவு இத்தனை காலமாகக் காத்துக் கொண்டிருக்கிறது," என்றார் ஒரு முதியவர்.

தீவின் உட்பகுதி மிகவும் அழகாகவும், மர்மமாகவும் இருந்தது. அங்கே இருக்கும் மரங்கள் நிலத்தில் இருப்பவை போல அல்லாமல், ஒருவிதமான ஜொலிப்புடன் இருந்தன.

"இந்தத் தீவு ஒரு எரிமலையின் மீது அமைந்தது. இதன் அடியில் இருக்கும் வெப்பம்தான் உன் உயிர்வாளுக்கு மீண்டும் உயிர் கொடுக்கும்," என்றாள் நிலா.

யுகாந்தன் தீவின் மையப்பகுதிக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டான். அங்கே ஒரு பிரம்மாண்டமான குகை இருந்தது. அந்தக் குகையின் வாசலில் ஒரு கல்வெட்டு இருந்தது. அதில் செதுக்கப்பட்டிருந்த எழுத்துக்கள் பழங்காலத் தமிழ் மொழியில் இருந்தன.

"இதில் என்ன எழுதப்பட்டிருக்கிறது நிலா?" என்று கேட்டான் யுகாந்தன்.

"அகஸ்த்ரியாவின் முதல் அரசன் பயன்படுத்திய 'ஆதி வாள்' எரிக்கப்பட்ட இடம் இது. ஒரு மாவீரனின் ரத்தமும், ஒரு பெண்ணின் தியாகமும் சேரும்போது, அழிந்த வாள் மீண்டும் உயிர் பெறும் என்று எழுதப்பட்டிருக்கிறது," என்றாள் நிலா.

என்ன பெண்ணின் தியாகமா? என்ன இது? என்று கோபத்தில் கத்தினான். நிலா, தியாகம் என்றால் உயிரைக் கொடுப்பது மட்டுமல்ல… அதில் பல விஷயங்கள் ஒளிந்திருக்கின்றன! நம்பி செல் யுகாந்தா! உனக்கான வாய்ப்பு உருவாக்கப்படும் என்று அவனுக்கு நம்பிக்கை கூறினாள்.

யுகாந்தனும் குகைக்குள் நுழையத் தயாரானான். ஆனால், அதே சமயம் அகஸ்த்ரியாவில் ஒரு கொடூரமான சதி அரங்கேறிக் கொண்டிருந்தது.

நிமிர்வாயில் கோட்டையின் நரபலி: கார்முகியின் வெறி

அகஸ்த்ரியாவின் தலைநகரில், கார்முகி தனது அரியாசனத்தில் அமர்ந்திருந்தாள். அவளுக்கு முன்னால் தளபதி காலன் மற்றும் மந்திரவாதி மாயன் நின்றிருந்தனர்.

"மாயா! யுகாந்தன் பவளத் தீவிற்குச் சென்றிருப்பது எனக்குத் தெரியும். அவன் அங்குள்ள ரகசிய சக்தியைப் பெறுவதற்குள், அவனை அழித்தாக வேண்டும். அந்த 'இரத்த வேங்கை' எங்கே?" என்று கத்தினாள் கார்முகி.

மாயன் தனது கையில் இருந்த ஒரு கபாலத்தை அசைத்தான். "அரசி, இரத்த வேங்கை தயாராகிவிட்டது. ஆனால் அதற்கு ஒரு நரபலி தேவை. ஒரு ராஜவம்சத்தைச் சேர்ந்தவரின் ரத்தம் பட்டால்தான் அது விழித்துக் கொள்ளும்," என்றான்.

கார்முகியின் பார்வை நிலவறையில் அடைக்கப்பட்டிருக்கும் சதுரங்கன் மீது விழுந்தது. சதுரங்கன் ஒரு ராஜகுருவாக இருந்தாலும், அவரும் ஒரு சிறிய சிற்றரசர் வம்சத்தைச் சேர்ந்தவர்தான்.

"காலா! அந்தச் சதுரங்கனை இங்கே கொண்டு வா!"

சதுரங்கன் சங்கிலிகளால் இழுத்து வரப்பட்டார். அவர் உடல் முழுவதும் சித்திரவதையினால் புண்ணாகி இருந்தது. "கார்முகி! நீ என்ன செய்தாலும் யுகாந்தனை வெல்ல முடியாது. தர்மம் மீண்டும் தலைதூக்கும்!" என்று கர்ஜித்தார் சதுரங்கன்.

கார்முகி வஞ்சகமாகச் சிரித்தாள். "தர்மம் என்பது தோற்றவர்களின் புலம்பல் சதுரங்கரே! இதோ உங்கள் ரத்தமே உங்கள் சீடனின் மரணத்திற்கு வழி வகுக்கப் போகிறது."

மாயன் தனது மந்திரக் கத்தியால் சதுரங்கனின் கையில் ஒரு காயத்தை உண்டாக்கினான். அந்த ரத்தத்தைத் தரையில் இருந்த ஒரு பிரம்மாண்டமான கருங்கல்லின் மீது தெளித்தான்.

திடீரென்று அந்தக் கல் பிளந்தது. உள்ளிருந்து ஒரு பயங்கரமான கர்ஜனை கேட்டது. ஒரு மனிதனின் உயரமும், ஒரு வேங்கையின் உடலும் கொண்ட ஒரு ராட்சத மிருகம் வெளிப்பட்டது. அதன் கண்கள் எரியும் நெருப்பைப் போல இருந்தன. அதன் தோல் ரத்தச் சிவப்பாக இருந்தது. அதுதான் இரத்த வேங்கை.

"செல்லு! பவளத் தீவிற்குச் சென்று யுகாந்தனின் தலையைக் கொண்டு வா!" என்று உத்தரவிட்டாள் கார்முகி.

அந்த இரத்த வேங்கை ஒரே தாவுதலில் கோட்டைச் சுவரைத் தாண்டி, கடலை நோக்கி ஓடியது. அது தண்ணீரின் மீதே ஓடும் திறன் கொண்டது என்பதைப் பார்த்தபோது கார்முகிக்கே வியப்பாக இருந்தது.

குகைக்குள் ஒரு கசப்பான உண்மை

பவளத் தீவின் குகைக்குள் யுகாந்தன் நிலாவுடன் சென்று கொண்டிருந்தான். குகையின் ஆழத்தில் ஒரு எரிகுழம்பு குளம் கொதித்துக் கொண்டிருந்தது. அதன் வெப்பம் யுகாந்தனை வியர்க்கச் செய்தது.

குளத்தின் நடுவே ஒரு பீடம் இருந்தது. "உன் உயிர்வாளை அங்கே வை யுகாந்தா," என்றாள் நிலா.

யுகாந்தன் வாளை வைத்தான். நிலா தனது கையில் இருந்த ஒரு சிறிய பவளப் பொடியை அதன் மீது தூவினாள். "இப்போது உன் மனதிலுள்ள அனைத்துக் கோபத்தையும் இந்த வாளின் மீது செலுத்து. உன் தந்தை பட்ட அவமானத்தை நினைத்துப் பார்!"

யுகாந்தன் கண்களை மூடினான். தன் தந்தை சிதைந்த நிலையில் நிலவறையில் கிடப்பதையும், அமிழ்தினி அழுவதையும் நினைத்துப் பார்த்தான். அவனது கோபம் ஒரு எரிமலையாக வெடித்தது.

திடீரென்று அந்த வாள் ஜொலிக்கத் தொடங்கியது. ஆனால், அதே சமயம் யுகாந்தனின் காதுகளில் ஒரு குரல் ஒலித்தது. அது அவனது தந்தை தேவதத்தனின் குரல் போல இருந்தது.

"மகனே... நிலாவை நம்பாதே! அவள் கார்முகியின் மகள்!"

யுகாந்தன் திடுக்கிட்டுத் தன் கண்களைத் திறந்தான். நிலாவைப் பார்த்தான். நிலா அவனைக் கூர்ந்து கவனித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது முகத்தில் இப்போது ஒரு விசித்திரமான மௌனம் நிலவியது.

"நிலா... உன் தாய் யார்?" என்று கேட்டான் யுகாந்தன். அவன் கை மெல்ல வாளை நோக்கி நகர்ந்தது.

நிலா சிரித்தாள். அதுவரை இருந்த மென்மையான நிலா இப்போது இல்லை. "உன் தந்தை அறிவுள்ளவர் யுகாந்தா. ஆமாம், நான் கார்முகியின் முதல் மகள்தான். என் தாய்தான் உன்னை இங்கே அனுப்பச் சொன்னதே, உனது உயிர்வாள் முழு சக்தியைப் பெற்ற பிறகு அதைக் கைப்பற்றுவதற்குத்தான். இப்போது அந்த வாள் முழுமை பெற்றுவிட்டது!"

நிலா தனது கையில் இருந்த வில்லை எடுத்தாள். "இளவரசனே, அந்த வாளை இப்போது என்னிடம் கொடுத்துவிடு. இல்லையென்றால் அமிழ்தினி இங்கே பிணமாகக் கிடப்பாள்!"

குகையின் நுழைவாயிலில் அமிழ்தினியைச் சூழ்ந்து முத்து வேடர்கள் ஈட்டிகளுடன் நின்றனர். யுகாந்தன் தான் ஒரு பெரும் வலையில் சிக்கிக் கொண்டதை உணர்ந்தான்.

இரத்த வேங்கையின் வருகையும் தீவின் அழிவும்

அப்போது தீவு முழுவதும் அதிரத் தொடங்கியது. கடலில் இருந்து ஒரு பிரம்மாண்டமான உருவம் பாய்ந்து வந்து தீவின் கரையில் இறங்கியது. இரத்த வேங்கையும் வந்துவிட்டது!

அது முத்து வேடர்களை அடித்துத் துவம்சம் செய்தது. அதன் கர்ஜனை குகைக்குள் எதிரொலித்தது. நிலா அதிர்ச்சியடைந்தாள். "என்ன? என் தாய் இந்த மிருகத்தை ஏன் அனுப்பினாள்? என்னை நம்பவில்லையா?" என்று கத்தினாள்.

இரத்த வேங்கை குகைக்குள் நுழைந்தது. அதன் தாகம் யாரையும் விடத் தயாராக இல்லை. அது கார்முகியின் மகளான நிலாவையும் தாக்கியது. நிலா நிலைகுலைந்து விழுந்தாள்.

யுகாந்தன் தனது வாளைப் பற்றினான். இப்போது அந்த வாள் வெறும் நெருப்பல்ல, அது ஒரு சூரியனைப் போல ஒளிரத் தொடங்கியது. "நிலா! உன் தாய்க்கு நீயும் ஒரு கருவிதான்! இப்போது பார், நான் யாரென்று!"

யுகாந்தன் இரத்த வேங்கையை நோக்கிப் பாய்ந்தான். ஒரு பக்கம் நிலாவின் துரோகம், இன்னொரு பக்கம் அந்த அரக்க மிருகம், மறுபக்கம் தன் தங்கையின் உயிர். யுகாந்தன் தனது வாழ்வின் மிகக் கடினமான போரைத் தொடங்கினான்.

யுகாந்தன் வாளால் இரத்த வேங்கையை வெட்டினான். அந்த மிருகத்தின் ரத்தம் சிதறிய இடமெல்லாம் தீப்பிடித்தது. தீவு முழுவதும் எரியத் தொடங்கியது.

நிலா காயங்களுடன் தட்டுத் தடுமாறி எழுந்தாள். "யுகாந்தா... என்னை மன்னித்துவிடு! என் தாய் என்னை இவ்வளவு தூரம் ஏமாற்றுவாள் என்று நினைக்கவில்லை. அந்த மிருகத்தை என்னால் கட்டுப்படுத்த முடியாது, ஆனால் அதன் பலவீனத்தைச் சொல்கிறேன். அதன் நெற்றியில் இருக்கும் அந்த மாணிக்கக் கல்லைத் தகர்த்தால் அது இறந்துவிடும்!"

யுகாந்தன் நிலாவை நம்புவதா வேண்டாமா என்று யோசித்தான். ஆனால் அவனுக்கு வேறு வழியில்லை. அவன் அந்த மிருகத்தின் தலைக்கு மேலே பாய்ந்தான்.

இரத்த வேங்கை தனது ராட்சதக் கையால் யுகாந்தனைத் தூக்கி எறிந்தது. அவன் பாறை இடுக்கில் மோதி விழுந்தான். அமிழ்தினி கத்தினாள். "அண்ணா!"

ஒரு புதிய ரகசியத்தின் திறப்பு

யுகாந்தன் எழ முயன்றபோது, அவனது வாள் தரையில் இருந்த ஒரு ரகசிய அறையின் கதவைத் தட்டியது. அந்த அறைக்குள் ஒரு பழங்காலப் பெட்டி இருந்தது. அதில் யுகாந்தனின் பெயரே செதுக்கப்பட்டிருந்தது.

அவன் அந்தப் பெட்டியைத் திறந்தான். உள்ளே ஒரு பழைய ஓலைச்சுவடியும், ஒரு சிறிய விந்தையான கருவியும் இருந்தன.

இரத்த வேங்கை அவனை நோக்கி மீண்டும் சீறி வந்தது. யுகாந்தன் அந்த ஓலைச்சுவடியில் இருந்த ஒரு மந்திரத்தை வேகமாகப் படித்தான். "ஆதி அரியணையின் மைந்தன் நான்! அகஸ்த்ரியாவின் தர்மம் காப்பவன் நான்!"

திடீரென்று குகைக்குள் இருந்த லாவா குழம்பு மேலே எழும்பி, ஒரு கவசத்தைப் போல யுகாந்தனைச் சுற்றியது. அவன் ஒரு நெருப்பு மனிதனாக மாறினான்.

அவன் அந்த மிருகத்தின் நெற்றியில் இருந்த கல்லை நோக்கித் தனது வாளைப் பாய்ச்சினான். ஒரு பெரும் வெடிப்புச் சத்தம் கேட்டது. இரத்த வேங்கை சாம்பலாக மாறியது.

ஆனால், அந்த வெடிப்பின் அதிர்வில் குகை இடியத் தொடங்கியது. நிலா ஓடி வந்து யுகாந்தனைப் பற்றிக் கொண்டாள். "யுகாந்தா! இப்போதே வெளியேற வேண்டும்! தீவு மூழ்கப் போகிறது!"

யுகாந்தன், அமிழ்தினி, நிலா மூவரும் கடலை நோக்கி ஓடினர். அவர்கள் ஒரு படகில் ஏறித் தப்பிக்கும்போது, பவளத் தீவு முழுமையாகக் கடலுக்குள் மூழ்கியது.

யுகாந்தன் அந்த ஓலைச்சுவடியைப் பார்த்தான். அதில் எழுதப்பட்டிருந்த கடைசி வரி அவனை அதிரச் செய்தது:

"உன் தாய் கார்முகியால் கொல்லப்படவில்லை... அவள் இன்னும் நிமிர்வாயில் கோட்டையின் அந்தப்புரத்தில் ரகசியமாகச் சிறை வைக்கப்பட்டுள்ளாள்!"

யுகாந்தனின் தாய் உயிருடன் இருக்கிறாரா? கார்முகி எதற்காக அவரைப் பதுக்கி வைத்திருக்கிறாள்? நிலா இப்போது உண்மையிலேயே யுகாந்தனின் பக்கம் மாறிவிட்டாளா? அல்லது இதுவும் ஒரு பெரிய நாடகமா?

அடுத்த பகுதியில், அகஸ்த்ரியாவின் தலைநகருக்குள் யுகாந்தன் ஒரு புதிய உருவத்தில் நுழையப் போகிறான்.

தொடரும்....