மரணப் பள்ளத்தாக்கின் மயக்கமும், கார்முகியின் வருகையும்
மரணப் பள்ளத்தாக்கின் அந்த இருண்ட குகைக்குள் கந்தகப் புகையும், நஞ்சு கலந்த காற்றின் வாடையும் மரணத்தின் சங்கீதத்தை வாசித்துக் கொண்டிருந்தன. யுகாந்தன் தனது மார்பில் பாய்ந்த அந்த நச்சுக் கத்தியின் வலியால் நிலைகுலைந்து சரிந்திருந்தான். அவன் கண்கள் மெல்லச் செருகத் தொடங்கின. அவனது உயிர்வாள் அருகில் தரையில் கிடந்தது, அதன் ஒளியும் மங்கிக் கொண்டே வந்தது.
அவனுக்கு முன்னால் நின்றிருந்த அந்த உருவம் - தன் தாயைப் போலவே உருமாறி வந்த அந்த மாயப் பிசாசு - விகாரமாகச் சிரித்தது. "யுகாந்தா, அதிகாரத்தின் தாகம் கொண்டவர்கள் பலரை நான் பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால் உன் பாசத்தையே உனக்கு எமனாக மாற்றுவேன் என்று நீ கனவிலும் நினைக்கவில்லை அல்லவா?" என்று அந்த உருவம் கத்தியை மீண்டும் உயர்த்தியது.
அப்போது குகையின் வாசலில் ஒரு நிழல் தோன்றியது. அது கார்முகி. அவள் அணிந்திருந்த கருநீலப் பட்டு ஆடை குகையின் இருளில் ஒரு நாகத்தின் தோல் போல மின்னியது. அவள் மெல்ல நடந்து யுகாந்தனின் அருகில் வந்தாள்.
"நிறுத்து!" என்று அந்த மாயப் பிசாசைத் தடுத்தாள் கார்முகி. "அவனை இப்போதே கொன்று விடாதே. அவனது உயிர்வாள் இன்னும் முழுமையாகச் செயலிழக்கவில்லை. அந்த வாள் அவனது ஆன்மாவோடு இணைக்கப்பட்டது. அவன் இறக்கும்போது அந்த வாள் தானாகவே என்னிடம் வந்து சேர வேண்டும். அதற்கு அவன் இன்னும் சில உண்மைகளைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்."
நிலா, நூற்றுக்கணக்கான 'நிழல் மனிதர்களால்' சூழப்பட்டுச் சிதறிப் போயிருந்தாள். அவளால் யுகாந்தனை நெருங்க முடியவில்லை. "தாயே! இதோடு நிறுத்துங்கள்! யுகாந்தனை விடுவித்து விடுங்கள். அகஸ்த்ரியா ஏற்கனவே உங்கள் கைகளில் தான் இருக்கிறது, அப்புறம் ஏன் இந்த வன்மம்?" என்று கத்தினாள் நிலா.
கார்முகி நிலாவைப் பார்த்து ஏளனமாகச் சிரித்தாள். "நீ என் ரத்தம் நிலா, ஆனால் உனக்கு அந்த அரியணையின் தாகம் தெரியவில்லை. அகஸ்த்ரியா மட்டும் எனக்குப் போதாது. இந்த 'பரணி பூமி' முழுவதையும் ஆள எனக்கு அந்த உயிர்வாள் வேண்டும். அந்த வாளின் ரகசியம் யுகாந்தனின் ரத்தத்தில் ஊறி இருக்கிறது," என்றாள் கார்முகி.
நிழல் உலகத்தின் ரகசியம்: மாயனின் புதிய ஆட்டம்
அதே நேரம், அகஸ்த்ரியாவின் தலைநகரான நிமிர்வாயில், மந்திரவாதி மாயன் ஒரு விசித்திரமான யாகத்தைச் செய்து கொண்டிருந்தான். அவனுக்கு முன்னால் ஒரு பெரிய பளிங்குக்கல் மேஜையில் அகஸ்த்ரியாவின் வரைபடம் விரித்து வைக்கப்பட்டிருந்தது.
மாயன் தனது கையில் இருந்த ஒரு கபாலத்தை அந்த வரைபடத்தின் மீது உருட்டினான். அது முத்து வேடர்களின் ரகசியப் பாசறை இருக்கும் இடத்தில் வந்து நின்றது. "அரசி, வேலை முடிந்தது. அந்தச் சதுரங்கனும் அமிழ்தினியும் இப்போது தப்பிக்க வழியே இல்லை," என்று முணுமுணுத்தான்.
அப்போது அங்கு வந்த தளபதி காலன், "மாயா, யுகாந்தன் ஒருவேளை அந்தப் பள்ளத்தாக்கிலிருந்து தப்பி வந்துவிட்டால் என்ன செய்வது? அவனது உயிர்வாள் முன்பை விட வலிமையாக இருக்கிறது," என்று கவலையோடு கேட்டான்.
மாயன் குரூரமாகச் சிரித்தான். "காலன், அவன் தப்பி வந்தாலும் அவனால் அமிழ்தினியைக் காப்பாற்ற முடியாது. நான் ஒரு புதிய மாயக் கண்ணாடியை உருவாக்கியிருக்கிறேன். அது அமிழ்தினியின் உருவத்தையே கார்முகியாக மாற்றிக் காட்டும். யுகாந்தன் தன் தங்கையைத் தன் எதிரி என்று நினைத்துத் தன் கையாலேயே வெட்டுவான். இதைவிட ஒரு சிறந்த பழிவாங்கல் இருக்க முடியுமா?"
காலன் வியப்புடன் பார்த்தான். அதிகாரத்தின் மீதான தாகம் மனிதர்களை எவ்வளவு கொடூரமானவர்களாக மாற்றுகிறது என்பதற்கு அந்த அறை ஒரு சாட்சியாக இருந்தது.
மயக்கத்திலிருந்து மீளும் யுகாந்தன்: உயிர்வாளின் அற்புதம்
மரணப் பள்ளத்தாக்கின் குகையில், யுகாந்தன் மரணத்தின் பிடியில் இருந்தான். அவனது இதயம் மெல்லத் துடிப்பதை நிறுத்தத் தொடங்கியது. ஆனால், அதே சமயம் அவனது மார்பில் இருந்த அந்த 'உயிர்வாள்' லேசாக அதிரத் தொடங்கியது.
யுகாந்தனின் நினைவலைகள் பின்னோக்கிச் சென்றன. அவனது தந்தை தேவதத்தன் அவனுக்குச் சொன்ன அந்த ரகசிய வார்த்தைகள் அவனது ஆழ்மனதில் ஒலித்தன: "யுகாந்தா, உன் ரத்தம் இந்த மண்ணுக்குச் சொந்தமானது. மரணம் உன்னை நெருங்கும்போது, உன் மூதாதையர்களின் ஆத்மா உன் வாளில் வந்து அமரும்."
திடீரென்று, யுகாந்தனின் உடலில் இருந்த நஞ்சு மெல்ல ஆவியாகத் தொடங்கியது. அவனது காயம் தானாகவே ஆறத் தொடங்கியது. அவனது உயிர்வாள் இப்போது ஒரு சூரியனைப் போலப் பிரகாசிக்கத் தொடங்கியது. குகை முழுவதும் அந்த ஒளியால் நிரம்பியது.
கார்முகி அதிர்ச்சியுடன் பின்வாங்கினாள். "என்ன? இது எப்படிச் சாத்தியம்? அந்த நஞ்சு உலகிலேயே மிகவும் கொடியது அல்லவா?"
யுகாந்தன் மெல்ல எழுந்து நின்றான். அவனது கண்கள் இப்போது சாதாரணமாக இல்லை. அவை நெருப்புப் பிழம்புகளைப் போல ஜொலித்தன. "கார்முகி! நீ அதிகாரத்திற்காக உயிர்களைப் பறிக்கிறாய். நான் நீதிக்காக உயிரைத் தியாகம் செய்யத் துணிந்தவன். என் தாகம் இப்போது உன் ரத்தத்திற்காகத் துடிக்கிறது!" என்று கர்ஜித்தான்.
யுகாந்தன் தனது வாளைச் சுழற்றினான். அந்த ஒளியின் வேகத்தில் அவனைச் சூழ்ந்திருந்த 'நிழல் மனிதர்கள்' அனைவரும் சாம்பலாகத் தொடங்கினர். நிலா விடுவிக்கப்பட்டாள்.
தாயின் தரிசனம்: ஒரு எதிர்பாராத சந்திப்பு
கார்முகி தனது மந்திரக் கோலை உயர்த்தினாள். "மாயா! இப்போதே இவனை அழி!" என்று தூரத்தில் இருக்கும் மாயனுக்குக் கட்டளையிட்டாள்.
ஆனால் யுகாந்தன் அவளை நோக்கிப் பாய்ந்தான். குகையின் ஒரு மூலையில் இருந்த ஒரு பெரிய பாறை யுகாந்தனின் வாள் பட்டதும் பிளந்தது. உள்ளே ஒரு ரகசிய அறை இருந்தது.
அங்கே, ஒரு பெண் கல்லால் செய்யப்பட்ட பீடத்தில் அமர்ந்திருந்தாள். அவளது முகம் ஒளியிழந்து காணப்பட்டாலும், அந்த முகத்தில் இருந்த அமைதி அவள் யார் என்பதை யுகாந்தனுக்குச் சொன்னது.
"அம்மா!" என்று யுகாந்தன் ஓடிச் சென்று அவளது காலடியில் விழுந்தான். அவள்தான் சுவர்ணகௌரி.
சுவர்ணகௌரி மெல்லத் தனது கண்களைத் திறந்தாள். அவளது பார்வை யுகாந்தனின் மீது விழுந்தது. "யுகாந்தா... என் மகனே... நீ வந்துவிட்டாயா? ஆனால் இது நீ வரும் இடமல்லவே... கார்முகி உன்னை இங்கே வரவழைக்கவே என்னை இத்தனை காலம் உயிருடன் வைத்திருந்தாள்," என்று கண்ணீர் மல்கச் சொன்னாள்.
யுகாந்தன் அவளது சங்கிலிகளைத் தனது வாளால் ஒரே வெட்டில் தகர்த்தான். "இனி யாராலும் உங்களைத் தொட முடியாது அம்மா. அகஸ்த்ரியாவின் அரியணை மீண்டும் தர்மத்தின் கைகளுக்கு வரும்," என்றான்.
ஆனால் கார்முகி குகையின் வாசலில் நின்று வஞ்சகமாகச் சிரித்தாள். "யுகாந்தா, உன் தாயை நீ மீட்டுவிட்டதாக நினைக்கிறாய். ஆனால் உன் தங்கை அமிழ்தினி இப்போது எங்கே இருக்கிறாள் என்று உனக்குத் தெரியுமா? அவளது கழுத்தில் இப்போது என் மந்திரவாதி மாயனின் கத்தி இருக்கிறது!"
நிமிர்வாயிலை நோக்கிய அதிரடிப் பயணம்
யுகாந்தன் தனது தாயையும் நிலாவையும் அழைத்துக் கொண்டு குகையை விட்டு வெளியேறினான். மரணப் பள்ளத்தாக்கின் நச்சுப் பாம்புகள் இப்போது அவர்களைக் கண்டு அஞ்சி ஒதுங்கின.
"நிலா, என் தாயைப் பத்திரமாக முத்து வேடர்களின் பாசறைக்கு அழைத்துச் செல். நான் இப்போதே நிமிர்வாயிலுக்குச் செல்ல வேண்டும். அமிழ்தினிக்கு ஏதாவது நடந்தால் இந்த உலகம் தாங்காது," என்றான் யுகாந்தன்.
"அண்ணா, நானும் வருகிறேன்!" என்று நிலா அடம் பிடித்தாள். ஆனால் யுகாந்தன் அவளைத் தடுத்தான். "உன் பாதுகாப்பு எனக்கு முக்கியம் நிலா. நீ என் தாயைக் காக்க வேண்டும்."
யுகாந்தன் தனது குதிரையில் ஏறி மின்னல் வேகத்தில் நிமிர்வாயிலை நோக்கிப் பாய்ந்தான். வழியில் அவனுக்கு ஒரு செய்தி கிடைத்தது. முத்து வேடர்களின் பாசறை தாக்கப்பட்டுவிட்டதாகவும், அமிழ்தினியும் சதுரங்கரும் சிறைபிடிக்கப்பட்டுவிட்டதாகவும் அந்தச் செய்தி சொன்னது.
யுகாந்தனின் தாகம் இப்போது ஒரு பேரழிவாக மாறியது. அவன் நிமிர்வாயிலின் கோட்டை வாசலை அடைந்தபோது, அங்கே ஒரு பிரம்மாண்டமான மேடை அமைக்கப்பட்டிருந்தது. அமிழ்தினி அங்கே தூக்கிலிடுவதற்காகக் கட்டப்பட்டிருந்தாள்.
இறுதிப் போரின் தொடக்கம்
கோட்டை மதிலின் மீது கார்முகி நின்றிருந்தாள். "யுகாந்தா! சரணடைந்து விடு! உன் உயிர்வாளை என்னிடம் ஒப்படைத்துவிடு, இல்லையென்றால் உன் கண் முன்னாலேயே உன் தங்கை சாவாள்!"
யுகாந்தன் தனது குதிரையிலிருந்து கீழே குதித்தான். அவனைச் சுற்றி ஆயிரக்கணக்கான வீரர்கள் வாள்களுடன் சூழ்ந்து கொண்டனர்.
யுகாந்தன் தனது உயிர்வாளை வானத்தை நோக்கி உயர்த்தினான். "அகஸ்த்ரியாவின் மண்ணே! சாட்சி சொல்! இன்று நடக்கும் இந்தப் போர் அதிகாரத்திற்காக அல்ல, தர்மத்திற்காக!"
திடீரென்று வானத்தில் மின்னல் வெட்டியது. இரண்டு நிலவுகளும் ஒரே நேர்க்கோட்டில் வந்தன. யுகாந்தனின் வாளிலிருந்து ஒரு பிரம்மாண்டமான ஒளி கிளம்பி மேகங்களைத் தொட்டது.
அதே சமயம், கூட்டத்திலிருந்து ஒரு உருவம் முன்னே வந்தது. அது ஒரு முதியவர். அவர் கையில் ஒரு பழைய கொடி இருந்தது. அது அகஸ்த்ரியாவின் பழைய ராஜ முத்திரை கொண்ட கொடி. "மக்களே! நம் உண்மையான இளவரசன் வந்துவிட்டான்! எழுந்திருங்கள்!" என்று கத்தினார் அந்த முதியவர்.
மக்கள் மெல்ல மெல்ல யுகாந்தனின் பக்கம் சேரத் தொடங்கினர். கார்முகி அதிர்ச்சியடைந்தாள். "காலா! தாக்கு! யாரையும் விடாதே!"
நிமிர்வாயிலின் வீதிகளில் ஒரு பிரம்மாண்டமான ரத்த ஆறு ஓடத் தொடங்கியது. யுகாந்தன் வீரர்களை வெட்டித் தள்ளிக் கொண்டு மேடையை நோக்கி முன்னேறினான்.
அமிழ்தினி கத்தினாள், "அண்ணா! என்னைப் பற்றி கவலைப்படாதீர்கள்! கார்முகியைக் கொல்லுங்கள்!"
யுகாந்தன் மேடையை நெருங்கியபோது, மாயன் தனது மந்திரக் கண்ணாடியை உயர்த்தினான். யுகாந்தனின் கண்களுக்கு அமிழ்தினி இப்போது கார்முகியாகத் தெரிந்தாள். அவன் தனது வாளை ஓங்கினான்.
"சாகப்போவது நீதான் கார்முகி!" என்று கத்திக்கொண்டு அமிழ்தினியை நோக்கிப் பாய்ந்தான் யுகாந்தன்.
அமிழ்தினியின் கழுத்தில் வாள் படப் போகும் அந்த நொடியில், யுகாந்தனின் மனதில் ஒரு சந்தேகம் எழுந்தது. கார்முகி ஏன் அழுகிறாள்? ஆம், மாயையின் பிடியில் இருந்த அமிழ்தினி அழுது கொண்டிருந்தாள். கார்முகி ஒருபோதும் அழமாட்டாள்!
யுகாந்தன் தனது வாளைத் தடுத்தான். அவன் தனது இடது கையால் மந்திரக் கண்ணாடியைத் தகர்த்தான். மாயை கலைந்தது.
யுகாந்தன் ஆத்திரத்துடன் கார்முகியை நோக்கிப் பார்த்தான். "உன் தந்திரங்கள் முடிந்துவிட்டன கார்முகி!"
யுகாந்தன் கோட்டை மதிலின் மீது ஏறி கார்முகியை நோக்கிப் பாய்ந்தான். கார்முகி தனது மந்திரக் கோலை எடுத்து அவனைத் தடுத்தாள்.
அப்போது கோட்டைக்கு அடியில் இருந்து ஒரு பெரும் வெடிப்புச் சத்தம் கேட்டது. நிமிர்வாயில் கோட்டை அதிரத் தொடங்கியது.
"என்ன நடக்கிறது?" என்று கத்தினான் காலன்.
"நான்தான் செய்கிறேன் காலா!" என்று ஒரு குரல் கேட்டது. அது சதுரங்கர்! அவர் கையில் ஒரு தீப்பந்தம் இருந்தது. அவர் கோட்டையின் வெடிமருந்து கிடங்கிற்குத் தீ வைத்துவிட்டிருந்தார்.
கோட்டை இடியப் போகிறதா? யுகாந்தனும் கார்முகியும் அந்த இடிபாடுகளில் சிக்கிக் கொள்வார்களா? சதுரங்கர் ஏன் இப்படி ஒரு விபரீத முடிவை எடுத்தார்? மாயன் தனது இறுதித் தந்திரமாக எதைச் செய்வான்? யுகாந்தனின் தாகம் கார்முகியின் ரத்தத்தால் தணியுமா அல்லது அகஸ்த்ரியாவே அழிந்து போகுமா?
தொடரும்...
0 Comments